Kiedy we wrześniu 2024 roku na stronie szkoły pojawiła się pierwsza zapowiedź projektu „Szkoła świadomych postaw ekologicznych” nr 2024-1-PL01-KA122-SCH-000227970, , nikt z nas nie przypuszczał, że przez kolejne piętnaście miesięcy nasza codzienność będzie kręcić się wokół działań międzynarodowych, przygotowań, dokumentów i emocji większych niż niejeden szkolny festyn. To był nasz pierwszy tak duży projekt realizowany w ramach programu FERS – od razu z partnerami z Turcji i Hiszpanii. Brzmiało to poważnie, ale w rzeczywistości towarzyszyła nam głównie ekscytacja.

Pierwszy etap, rekrutacja, przypominała trochę casting do podróży życia. W październiku do szkoły spływały kolejne formularze, a wśród uczniów klas 7 i 8 krążyły szeptane pytania: „A Ty już złożyłeś?”, „Ile masz punktów?”, „Może się uda…”. 42 osoby na 24 miejsca – już wtedy wiedzieliśmy, że projekt wzbudził ogromne zainteresowanie.

Zima upłynęła nam pod hasłem przygotowań merytorycznych. Podpisywaliśmy umowy, dopracowywaliśmy współpracę ze szkołami w Manavgat i Santurtzi-Bilbao. Ruszyły kursy językowe, moduły kulturowe i zajęcia ekologiczne. Uczniowie przygotowali aż czternaście dwujęzycznych prezentacji: o energii odnawialnej, recyklingu w Polsce, Turcji i Hiszpanii, o systemie edukacji i o tym, jak możemy dbać o naszą planetę tu, w Trzebownisku. W międzyczasie odwiedziliśmy także Elektrociepłownię Rzeszów – jedną z tych wizyt, które otwierają oczy na to, skąd bierze się energia, o której tyle mówimy na lekcjach i w projektach.

Marzec był miesiącem dopinania wszystkiego na ostatni guzik: zgody, spotkania z rodzicami, pakowanie dokumentów, sprawdzanie terminów i drobne roszady w składzie grup. Czuć było, że coś wielkiego właśnie się zaczyna.

I zaczęło się.

Najpierw Turcja. Manavgat przywitał nas zapachem cytrusów i serdecznością gospodarzy. Nasi uczniowie sadzili tam drzewa owocowe, uczestniczyli w lekcjach, prowadzili warsztaty recyklingowe i przygotowali prezentację o gospodarce odpadami. W wolnych chwilach zwiedzali antyczne Side i słoneczną Antalyę – miejsca, które zapamięta się na całe życie.

Zaraz potem przyszedł czas na Hiszpanię. Santurtzi-Bilbao okazało się pełne energii, lekcji baskijskiego, tradycyjnych sportów i nauki przez doświadczenie. Uczniowie badali jakość wody Zatoki Biskajskiej i przygotowali prezentację porównawczą o energii i odpadach. Każdy dzień przynosił coś nowego – i każdy uczył, jak różnorodny jest świat.

W maju swoje międzynarodowe zadania mieli nauczyciele. Job shadowing w Manavgat pozwolił im zobaczyć, jak wygląda praca w tureckiej szkole – inny rytm dnia, inne podejście do technologii, inne sposoby motywowania uczniów. Wszyscy wrócili z głową pełną pomysłów.

Po zakończeniu mobilności przyszła pora na ewaluację. Ankiety potwierdziły to, co już widzieliśmy: każdy uczestnik wrócił bogatszy o nowe kompetencje – językowe, kulturowe, ekologiczne i cyfrowe.

A potem przyszły dwie uroczyste gale – 3 i 4 czerwca 2025 roku. Przez dwa dni szkoła żyła wzruszeniami, filmami z wyjazdów, prezentacjami, oklaskami i wręczaniem certyfikatów. To były chwile, w których naprawdę widać było, ile ten projekt znaczył dla uczniów, rodziców i całej społeczności.

W tle wszystkich działań  pani koordynator projektu uczestniczyła w czterech specjalistycznych szkoleniach FERS, dzięki którym czuliśmy się pewnie nie tylko podczas planowania i realizacji, ale także podczas raportowania i uporządkowania setek dokumentów.

Dziś, po piętnastu miesiącach intensywnej pracy, setkach stron raportów, dziesiątkach spotkań, prezentacji i działań ekologicznych, wiemy jedno: to była przygoda, która naprawdę zmieniła naszą szkołę.

Projekt formalnie zakończy się 30 listopada 2025 roku, a raport końcowy złożymy w grudniu. Ale my już teraz czujemy, że był to dopiero pierwszy krok – bo apetyt na współpracę międzynarodową mamy większy niż kiedykolwiek.

I może właśnie w tym tkwi największa wartość całego przedsięwzięcia.